دانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220An Evaluative Study of "Miracles" in Islamic Mysticism and Cultureبررسی ارزششناسانه «کرامت» در عرفان و فرهنگ اسلامی73113907610.22034/jid.2021.74982.1314FAمجتبیزروانیدانشیار گروه ادیان و عرفان تطبیقی، دانشکده الاهیات، دانشگاه تهران، تهران، ایران.قربانعلمیدانشیار گروه ادیان و عرفان تطبیقی، دانشکده الاهیات، دانشگاه تهران، تهران، ایران.محمدانصاری اصلدانشجوی دکتری ادیان و عرفان تطبیقی، دانشکده الاهیات، دانشگاه تهران، تهران، ایران.Journal Article20170128Whether the miracles of saints are epistemological or persuasive is a matter that solves many problems of practical mysticism. Decreasing the knowledge of the mystic to the possessor of miracles has damaged mysticism, and reduced the scope of their knowledge to the reports of their miracles. The outline of the present study on the evaluation of miracles are as follows: the evaluative study of miracles in the first periods of Islamic mysticism, the lack of connection between divine knowledge and doing miracles, the lack of a position in the lower realm of religion for miracles, the attitude of famous Sufis to the miracles as a distraction from the path towards God, their humorous view, and the encounter of the Holy Quran and the infallible prophets and imams with this issue. This article, by examining the descriptive-analytical aspects of the mentioned subjects, concludes that miracles have no epistemological value, and that the occurrence of the supernatural by the seeker or the mystic does not accelerate the process of journey to God and closeness to the truth, just as its non-occurrence does not disrupt them. Finally, although the Holy Quran describes the miracles of the prophets in order to persuade the deniers or reassure some followers, it always calls people to rationality.معرفتی یا اقناعیبودن کرامات اولیا، مسئلهای است که دانستنش بسیاری از مشکلات فراروی عرفان عملی را حل میکند. فروکاستن شناخت عارف به دارنده کرامات، به عرفان آسیب رسانده، و دامان معرفت را به نقل کرامات فروکاسته است. بررسی ارزششناسانه کرامات در دورههای نخستین عرفان اسلامی، نبود تلازم میان معرفت الاهی و صدور کرامت، نبود جایگاهی در ساحت زیرین دین برای کرامات، نوع نگرش صوفیان نامدار به کرامات به عنوان حجاب راه، نگاه طنزآمیز آنها و مواجهه قرآن کریم و انبیا و امامان معصوم با این مقوله محورهای اساسی جستار پیش رو در ارزشسنجی کرامات است. این مقاله با بررسی توصیفیتحلیلی محورهای مذکور بر آن است که کرامات، ارزش معرفتی ندارند و رخدادن امر خارق عادت به دست سالک یا عارف به روند سلوک و قربش به حق، سرعت نمیبخشد و رخندادنش نیز خللی وارد نمیکند. دست آخر، قرآن کریم گرچه از خرق عادت پیامبران برای اقناع منکران یا اطمینان برخی پیروان آگاهی داده است، اما همواره مردم را به عقلانیت فرا میخواند.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_139076_be0dbdc971af0422ec73bbb2e12244d9.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Analysis of Abu al-Hasan Shazeli's Critical Thoughts and Shazeli Orderتحلیل اندیشههای انتقادی ابوالحسن شاذلی و طریقت شاذلیه335113920210.22034/jid.2021.59015.1221FAمرتضیخسروشاهیدانشآموخته دکتری تصوف و عرفان اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.محمد جوادشمسدانشیار دانشگاه بین المللی امام خمینی رهرضاالهی منشاستادیار گروه عرفان، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.Journal Article20160727The Shazeli order is the title of one of the Sufi orders founded by Abu al-Hasan Shazeli (593-655 AH). By establishing his school of thought, Abu al-Hasan sought to bring about a fundamental change in the Sufism of his time. He was critical of the method and logic of Sufis living in his day. Issues such as austerity, dignity, hearing, religiosity and sharia in the journey to God, occupation, and dress of the Sufis had the greatest share in his criticisms. He began to correct these matters by proposing a new way of journey to God, called the "way of thanksgiving". After Abu al-Hasan al-Shazeli, Abu al-Abbas Morsi, the caliph and his first-level student, Ibn Ataullah Sekandari, Ibn Ajibah, and Ahmad al-Zarugh, played the most important role in disseminating Shazeliyah. Today, this school of thought has been able to attract millions of Muslims and is very exhilarating. The present research, by studying Abu al-Hasan Shazeli's works and ideas related to the journey to God, has analyzed his beliefs and explored his mystical principles and foundations. Therefore, the love of God, solitude in the journey, the necessity of a sheikh and a mentor, remembrance of God and guardianship should be considered as the five principles of the journey to God in the Shazeli school of thought.<strong> </strong>طریقت شاذلیه، عنوان یکی از طریقتهای صوفیانهای است که ابوالحسن شاذلی (593-655 ه.ق.) آن را بنا نهاد. ابوالحسن با تأسیس طریقت خود در پی ایجاد تحولی اساسی در تصوف زمان خود برآمد. او به روش و منطق سلوک صوفیانی که در دوران معاصرش میزیستند منتقد بود. مسائلی همچون ریاضت، کرامتگرایی، سماع، دیانت و شریعت در سلوک، شغل و پوشش صوفیان، بیشترین سهم را در این نقدها داشت. وی با مطرحکردن طریقی نو در سلوک، که آن را «طریق شکر» نامید، به اصلاح این امور اقدام کرد. پس از ابوالحسن شاذلی، ابوالعباس مرسی، خلیفه و شاگرد تراز اولش، ابنعطاءالله سکندری، ابنعجیبه و نیز احمد الزروق بیشترین نقش را در انتشار شاذلیه بر عهده داشتند. امروزه نیز این طریقت توانسته است میلیونها مسلمان را به خود جذب کند و از نشاط خوبی برخوردار است. تحقیق پیش رو با مطالعه در آثار و اندیشههای سلوکی ابوالحسن شاذلی باورهای سلوکی وی را تحلیل کرده و اصول و مبانی عرفانیاش را کاویده است. بنابراین، محبت الله، خلوتگزینی در سلوک، ضرورت شیخ و استاد، ذکر و ولایت را باید از اصول پنجگانه سلوک در طریقت شاذلیه دانست.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_139202_68dc95b23c1e4cebeb332ce145cd96be.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Analytical Study of Sohrewardi Dynastyبررسی تحلیلی سلسله سهروردیه537813975510.22034/jid.2021.90412.1393FAعلیرضاکدخداییدانشجوی دکتری عرفان، پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی، تهران، ایران.0000-0002-3220-5479رحمنبوالحسنیاستادیار گروه عرفان و تصوف، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.Journal Article20170625Sohrewardiyeh is one of the important dynasties of Sufism about which no proper and independent research has been done so far. In this research, we have studied this school of thought with a descriptive-analytical method.<br />This Sharia-based sect, whose most influential sheikh is Shahab al-Din Omar Sohrewardi, was formed in Baghdad, and due to factors such as the training of great disciples, the emphasis of some elders on the migration of disciples, the cooperation of governments, and the emphasis on Sharia, in a short time penetrated many places, including India, Persia, and Kashan. After Shahab al-Din and Bahaullah al-Moltani, Sohrewardiyeh split into numerous factions and merged with Qalandar, as well as Shiism, and was weakened because of various reasons such as the tendency of some elders to Qalandar and the migration of many of them from Baghdad.سهروردیه از سلسلههای مهم تصوف بوده که تا کنون تحقیقات شایسته و مستقلی دربارهاش انجام نشده است. در این پژوهش با روش توصیفیتحلیلی این طریقت را بررسی کردهایم. این طریقتِ شریعتمحور که مؤثرترین شیخش، شهابالدین عمر سهروردی است، در بغداد شکل گرفت و به دلیل عواملی همچون تربیت شاگردان بزرگ، تأکید برخی مشایخ بر کوچ شاگردان، همکاری حکومتها، تقید و تأکید بر شریعت، در مدت کوتاهی به بسیاری از نقاط از جمله هند، فارس و کاشان نفوذ کرد. سهروردیه پس از شهابالدین و بهاءالدین ملتانی، انشعابات متعددی پیدا کرد و با قلندری، و نیز تشیع درآمیخت و عوامل گوناگونی مانند گرایش برخی مشایخش به قلندری و کوچ بسیاری از آنها از بغداد این طریقت را تضعیف کرد.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_139755_c9bfb583c3dea0871f0c2dc1aa6d5c34.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Investigating, Explaining and Analyzing the Critique of Sufism in the Book Jonun al-Majaninبررسی، تبیین و تحلیل نقد تصوف در جنون المجانین799814095710.22034/jid.2021.152171.1671FAجابراکبریدانشآموخته دکتری تصوف و عرفان اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.حامدناجیدانشیار گروه فلسفه، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.سعیدرحیمیاناستاد گروه الاهیات، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.Journal Article20181013Sufism has received many confirmations, rejections and criticisms throughout its ups and downs. One of these critiques is the internal critique of Sufism by Ghavam al-Din Sanjani, the eighth and ninth century Khorasan mystic. Although he is a Sufi himself, he takes a critical look at Sufism in his book <em>Jonun al-Majanin</em>, trying to address its strengths and weaknesses, and to distinguish between true and false Sufis. Sanjani's critique in the theoretical aspect of Sufism includes disregard for the traditional sciences, religious and doctrinal deviation, the superiority of guardianship over prophecy, the removal of speech and duty, and following the devil. In practical Sufism, he also criticizes issues such as abandoning scholarship, humiliating scholars, antinomian, the removal of religious duties, heresy, asceticism, lust, the cloak of <em>salus</em>, dancing and singing, sheikh-centeredness, discipleship, hypocrisy, arrogance, laziness, and poverty. Despite strong criticism, Sanjani believes that Sufism is rooted in the original Islamic tradition, and that Sufis are the true followers and revivers of the tradition of the divine prophets, and that most of the deviations and criticisms are directed at false Sufis. Finally, his critiques are corrective and do not undermine the foundations of Sufism.تصوف در طول تاریخ پرفراز و نشیبش، تأیید، رد و نقدهای فراوانی به خود دیده است. یکی از این نقدها، نقد درونی تصوف است که قوامالدین سنجانی، عارف خراسانی قرن هشتم و نهم، انجام داده است. وی، که خود صوفی است، در کتاب <em>جنون المجانین</em> نگاهی نقادانه به تصوف دارد و کوشیده است به قوتها و ضعفهایش بپردازد و بین صوفیان واقعی و صوفینمایان تمایز قائل شود. نقد سنجانی در جنبه نظری تصوف شامل بیتوجهی به علوم نقلی، انحراف دینی و اعتقادی، تفضیل ولایت بر نبوت و رفع خطاب و تکلیف و پیروی از شیطان است و در تصوف عملی به نقد موضوعاتی از قبیل، ترک علمآموزی و تحقیر علما، اباحه و اسقاط تکلیف، بدعتگذاری، زهدفروشی، شهوترانی، خرقه سالوس، رقص و آواز، شیخوخیت و مریدپروری، ریا و کبر و غرور، تنبلی و دریوزگی میپردازد. سنجانی علیرغم انتقادات شدید، معتقد است تصوف در سنت اصیل اسلامی ریشه دارد و صوفیان، پیروان واقعی و احیاکنندگان سنت انبیای الاهی هستند و اکثر انحرافات و نقدها متوجه صوفینمایان است. در نهایت، نقدهای وی نقد اصلاحی است و بر اصل و اساس تصوف خدشهای وارد نمیکند.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_140957_d22a919cb2b5c00f82958ca43c767f5b.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220A Study of Purgatory Life and Hearing of the Dead from the Perspective of the Maturidis and Salafisبررسی حیات برزخی و سماع موتی از دیدگاه ماتریدیان و سلفیان9912414573810.22034/jid.2022.97926.1448FAعبدالمومنامینیدانشجوی دکتری مذاهب کلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.سید لطف اللهجلالیاستادیار گروه ادیان و مذاهب، جامعة المصطفی العالمیة، قم، ایران.مهدیفرمانیاندانشیار گروه مذاهب کلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.سید ابوالحسننوابدانشیار گروه مذاهب فقهی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.Journal Article20170912Purgatory life and the hearing of the dead are important and controversial doctrinal issues among the Maturidi and Salafi scholars. In this article, we examine this subject using their theological sources. The Maturidis consider the life of the saints in Purgatory elemental, and legitimize the intervention of the righteous in the existence by the permission of God. They emphasize the awareness of the Messenger of God (S) about the situation of the community in Purgatory, and acknowledge the request for help from the dead and their hearing and connection with the people of the world. However, by refuting the elemental life of the Messenger of God (S) and the righteous, the Salafis consider their physical life to be limited to the time of the questioning of the angels, and the presentation of the deeds of the community to the Prophet (S) and others by angels. Salafi theologians, by rejecting the request from the Prophet (S) in Purgatory, consider the occurrence of miracles by the righteous as a divine act; however, they believe that asking for help from the dead righteous in unusual deeds is polytheism. Ibn Taymiyyah, believing in the hearing of the dead and their connection with the pilgrims, considers asking for help from them as a polytheistic act. But most Salafis have denied the hearing of the dead and their connection with the people of the world.مسئله حیات برزخی و سماع موتی، از مباحث مهم و پرمناقشه اعتقادی در میان عالمان ماتریدیه و سلفیه است. در این جستار، با استفاده از منابع کلامی آنها این آموزه را بررسی میکنیم. ماتریدیان، زندهبودن اولیای الاهی را در برزخْ عنصری، و تصرف صالحان در هستی را به اذن خدا مشروع میدانند. آنها بر آگاهی رسول خدا k از اوضاع امت در برزخ تأکید میکنند، و به طلب کمک از مردگان و ارتباطشان با اهل دنیا و سماع موتی اذعان دارند؛ اما سلفیان با ابطال حیات عنصری رسول خدا k و صالحان، حیات جسمانیشان را منحصر در زمان پرسش فرشتگان، و عرضه اعمال امت برای پیامبر k و دیگران به وسیله ملائکه میدانند. متکلمان سلفی با رد درخواست حاجت از پیامبر k در برزخ، وقوع کرامت از صالحان را فعل الاهی میدانند، با این حال، طلب کمک از آنها در کارهای نامتعارف را در حال ممات شرک میدانند. ابنتیمیه با اعتقاد به سماع موتی و ارتباط برزخیان با زائران، کمکخواستن را عملی شرکآمیز میداند؛ ولی اغلب سلفیان، ارتباط مردگان با اهل دنیا و سماع موتی را انکار کردهاند.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_145738_5a9e8cf5ecbf6c4666354b9fab3fd8fe.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Nader Shah's Diplomacy in the Face of the Ottomans on the Jafari Religion with Reference to the Najaf Congressدیپلماسی نادرشاه در مواجهه با عثمانی در باب مذهب جعفری با اشاره به کنگره نجف12514113914110.22034/jid.2021.92509.1414FAحسنجوادی نیااستادیار گروه معارف، پردیس علامه طباطبایی، دانشگاه فرهنگیان بوشهر، بوشهر، ایرانJournal Article20170716The purpose of this article is to examine Nader Shah Afshar's diplomacy with the Ottomans regarding the Jafari Religion with reference to the Najaf Congress. The main issue is how Nader Shah communicated with the Ottoman government. The Safavid rulers, by officially supporting the Shiite religion, caused religious and political problems in the Islamic world. However, the invasion of the Ghaljas of Kandahar, mistakenly called the Afghans, led to the fall of the Safavid rule. After his coronation, Nader Shah Afshar not only did not officially support the Shiite religion, but also reduced it to a sect with his ideas, and in addition to political and military issues engaged further in diplomacy with the Ottomans,. This article explores features such as the negotiation of the Jafari religion, the allocation of the pillar in the Kaaba, the negotiation agreement, and the Najaf Congress.هدف از این مقاله، بررسی دیپلماسی نادرشاه افشار با عثمانی در باب مذهب جعفری با اشاره به کنگره نجف است. مسئله اصلی، چگونگی ارتباطات نادرشاه با دولت عثمانی است. دولتمردان صفوی با حمایت رسمی از مذهب تشیع، باعث مشکلات مذهبیسیاسی در جهان اسلام شدند؛ با این حال، هجوم غلزاییهای قندهار، که بهاشتباه افاغنه خوانده میشدند، باعث سقوط حکومت صفویه شد. نادرشاه افشار پس از تاجگذاری، نهتنها مذهب شیعه را تحت حمایت رسمی حکومت قرار نداد، بلکه با ایدههایی که داشت آن را در حد فرقه تنزل داد و بیشتر در کنار مسائل سیاسی و نظامی به دیپلماسی با عثمانی مشغول شد. این مقاله شاخصههایی همچون مذاکره در باب مذهب جعفری و تخصیص رکن در کعبه، توافقنامه مذاکرات و کنگره نجف را میکاود.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_139141_ec3ee47269256e060759e78dcd9ec866.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Analysis and Evaluation of the Thoughts of Shah Waliullah Dehlavi on the Prophethood of the Prophet (S)تحلیل و ارزیابی اندیشههای شاه ولیالله دهلوی درباره نبوت پیامبر(ص)14316513897110.22034/jid.2021.134970.1584FAسید محمدمهدیحسین پوردانشآموخته دکتری مذاهب کلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب اسلامی، قم، ایران.عبدالحسینخسروپناهاستاد فلسفه و کلام اسلامی، مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، تهران، ایران.Journal Article20180606Shah Waliullah Dehlavi is one of the most important Sunni thinkers in India in the recent centuries who has had a great impact on later schools of thought by raising controversial issues on various doctrinal topics, especially in the field of prophethood of the Prophet (S). For the first time, he considered the Quranic revelation to the Prophet (S) to be a dream, while neither it was compatible with any of the historical and interpretive propositions nor the Prophet (S) or his Companions had claimed that Quranic revelation was a dream. Regarding the Prophet's appointment to prophetic mission, there are two types of invitations: a mission to Bani Ismail and a mission to the whole world, while the scholars believe in the secret invitation and then the invitation of relatives and finally the public invitation. As for the Prophet's knowledge, Dehlavi is one of those who believed in the distinction between worldly affairs and religious and otherworldly affairs in prophetic behavior and hadith. Moreover, he believed in the oversights of the Prophet (S), which has many drawbacks. In the end, Dehlavi, based on weak narrations, believed in the ijtihad (reasoning) of the Prophet (S) and considered it permissible in place of revelation, while this claim requires distrust of the Prophet's words, and contradicts the explicit verses of the Quran.شاه ولیالله دهلوی از اندیشمندان مهم اهل تسنن هند در سدههای اخیر است که با مطرحکردن مسائل بحثبرانگیزی درباره موضوعات مختلف اعتقادی، بهویژه در حوزه نبوت پیامبر، تأثیر بسزایی در مکاتب فکری بعد از خود داشته است. وی برای اولین بار مسئله رؤیاپنداری وحی قرآن بر پیامبر را مطرح کرد، در حالی که این موضوع با هیچ یک از گزارههای تاریخی و تفسیری سازگاری ندارد و هیچگاه پیامبر یا صحابه مدعی رؤیاپنداری وحی نبودهاند. در مسئله بعثت پیامبر دو نوع دعوت برای آن حضرت متصور است: بعثتی به سوی بنیاسماعیل و بعثتی برای همه جهانیان؛ در حالی که قاطبه علما به دعوت سرّی و سپس دعوت خویشاوندان و در نهایت دعوت عمومی معتقدند. در باب علوم پیامبر نیز دهلوی از کسانی است که به تمایز امور دنیوی و امور شرعی و اخروی در رفتار و حدیث نبوی باور داشت و در نهایت به سهوالنبی معتقد شد که اشکالات متعددی بر آن وارد است. در انتها، دهلوی با استناد به روایاتی ضعیف به اجتهاد پیامبر معتقد است و آن را در عوض وحی بر آن حضرت جایز میشمرد، در حالی که این مدعا مستلزم بیاعتمادی به سخنان آن حضرت، و در تضاد با صریح آیات قرآن است.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_138971_4559f236e45a9c181d03dd5e6757b800.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Historicity of the Text from the Perspective of Mutazilites and neo-Mutazilitesتاریخمندی متن از منظر معتزله و نومعتزله16719113876610.22034/jid.2021.97331.1442FAهدیصنوبریدانشآموخته دکتری مذاهب کلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.0009-0009-6603-2922مصطفیسلطانیاستادیار گروه مذاهب اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.Journal Article20170927In this study, we examine the views of the early Mutazilites and neo-Mutazilites on the historicity of the text, the Quran, and the teachings of religion in order to understand the commonalities and differences between these two schools of thought. The neo-Mutazilites believe that the text of the Quran is a cultural and historical product, influenced by the culture of the age of revelation, and does not contain a message for the general public in other ages. They offer the reasons for their claims as follows: the relationship between the Quran and the culture of its time, the Meccan and Medinan verses, the causes of the revelation, the abrogator and abrogated verses, the historicity of some Quranic teachings in the field of jurisprudence and Sharia. In contrast, the Mutazilites, believing in the inability of the intellect to achieve audio tasks, reject the historicity of the Quran, and consider the expression of rulings as a philosophy of the necessity of revelation, and their main approach is to accept verses and rulings expressed in the Quran and tradition.در این پژوهش آرای معتزله متقدم و نومعتزله را در باب تاریخمندی متن، قرآن و<strong> </strong>آموزههای دین بررسی میکنیم تا به اشتراکات و افتراقهای این دو جریان فکری پی ببریم. نومعتزلیها معتقدند متن یا قرآن محصولی فرهنگی و تاریخمند، و متأثر از فرهنگ عصر نزول است، و حاوی پیامی برای عموم مردم در دیگر اعصار نیست. آنها رابطه میان قرآن و فرهنگ زمانه، مکّی و مدنیبودن آیات، اسباب نزول در آیات، وجود آیات ناسخ و منسوخ، تاریخمندی برخی از آموزههای قرآن در حوزه فقه و شریعت را دلیل مدعایشان میدانند. در مقابل، معتزله به دلیل اعتقاد به ناتوانی عقل در دستیابی به تکالیف سمعی، با رد تاریخمندی قرآن، بیان احکام را فلسفه ضرورت وحی میدانند، و رویکرد اصلیشان قبول آیات و احکام به بیان قرآن و سنت است.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_138766_2b890c764f4f63f2318caf1cb58a3e44.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Divine Words and Speech from the Perspective of Sadr al-Din Shiraziکلام و تکلم الاهی از دیدگاه صدرالدین شیرازی19321813854510.22034/jid.2021.159008.1701FAداوودداداش زادهدانشجوی دکتری مدرسی معارف اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.علیرضانجفزاده تربتیاستادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.وحیدهفخار نوغانیاستادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد. مشهد، ایران.Journal Article20181130Speech is a common attribute between man and God. In the Holy Quran and narrations, speaking is considered as one of the attributes of God. Although the divine word has different levels and covers the entire sphere of existence, Islamic thinkers, including the Asharites and Mutazilites, have only paid attention to some of its levels. As a result, the verses and narrations were not explained correctly and this led to a lot of bloodshed in the Islamic world due to the involvement of political motives. Sadr al-Din Shirazi, on the basis of the principles of transcendent wisdom such as the originality and gradation of existence, the theory of intellects and the three worlds of existence, on the one hand claimed the setting of words for the soul of meanings and on the other hand, abolished the idea of limiting the divine word to the verbal word and proved the four main stages for the divine word, namely the emergence of the word in the worlds of names, intellect, example and nature. His analysis of the nature of the divine word can provide a more complete explanation of the verses and narrations related to the divine word, and suggests a new solution in the wide-ranging conflict between the Asharites and the Mutazilites in this field.صفت تکلم از صفات مشترک بین انسان و خدا است. در قرآن کریم و روایات نیز تکلم از اوصاف خدا قلمداد شده است. با اینکه کلام الاهی از مراتب مختلفی برخوردار است و تمام پهنهٔ هستی را شامل میشود اما اندیشوران اسلامی، از جمله اشاعره و معتزله، فقط به برخی از مراتبش توجه کردهاند. در نتیجه آیات و روایات به صورت صحیحی تبیین نشد و با دخالت انگیزههای سیاسی به خونریزیهای فراوان در جهان اسلام انجامید. صدرالدین شیرازی بر اساس مبانی حکمت متعالیه مانند اصالت و تشکیک وجود، نظریه عقول و عوالم سهگانه وجود، از یک سو مدعی وضع الفاظ برای روح معانی شد و از سوی دیگر تحت تأثیر آیات و روایات، کلام الاهی را از انحصار کلام لفظی خارج کرد و چهار مرتبهٔ اصلی برای کلام الاهی ثابت کرد که عبارتاند از: ظهور کلام در عالم اسماء، عقل، مثال و طبیعت. تحلیل وی از حقیقت کلام الاهی میتواند تبیین کاملتری از آیات و روایات مربوط به کلام الاهی پیش نهد و در نزاع دامنهدار بین اشاعره و معتزله در این حوزه راهحل نویی مطرح کند.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_138545_010bc6d2764fe16a72651be3f4a3ec8d.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220A Study of Religious Inscriptions Used in the Luster Tiles of the 7th-8th Centuries A.H. Iranبررسی کتیبههای مذهبی بهکاررفته در کاشیهای زرینفام قرون 7-8 ه.ق. ایران21924613974810.22034/jid.2021.120213.1530FAمهردادامیریاستادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه لرستان، لرستان، ایران.شهرامرهنمااستادیار گروه معارف، دانشگاه لرستان، لرستان، ایرانحسینصدیقیاناستادیار گروه باستانشناسی، دانشگاه لرستان، لرستان، ایرانموسیسبزیاستادیار گروه باستانشناسی، دانشگاه لرستان، لرستان، ایران.Journal Article20180225Luster Tile is one of the most beautiful and expensive tiles produced in Iran during the Islamic era. The peak of this kind of tiling art in Iran dates back to the 7th-8th centuries AH. and a period of about 150 years. During this time, many historical monuments in Iran, especially the tombs associated with Shiites, such as the shrine of Imam Reza (AS), were decorated with these tiles. Unfortunately, over time, and especially in the last century, many of the tile decorations of these buildings have been destroyed or removed from the body for various reasons, such as protection or even profit, and entered directly or indirectly into domestic or foreign museums, a trend that still continues. Therefore, it is of importance to study and know more about these tiles from different aspects. One of the lesser known aspects of these tiles is the religious writings in some of them, which partly reflect some of the religious beliefs of the people of that time. Therefore, the main purpose of this paper is the analytical study of these inscriptions. The findings show that the religious inscriptions of this type of tile are mostly composed of some Quranic verses, which are mainly about topics related to the worship of the One God, creation and the Day of Judgment.<strong> </strong>کاشی زرینفام یکی از زیباترین و در عین حال پرهزینهترین کاشی تولیدی ایران در دوران اسلامی است. اوج این هنر کاشیکاری در ایران به قرون 7-8 ه.ق. و بازهٔ زمانیای حدوداً 150 ساله برمیگردد. در این زمان بسیاری از بناهای تاریخی ایران، بهویژه بناهای آرامگاهی مرتبط با شیعیان همچون حرم امام رضا j، با این کاشیها آراسته شد. متأسفانه با گذشت زمان و بهویژه یک سدهٔ اخیر، بسیاری از تزئینات کاشیکاری این ابنیه بنا به دلایل گوناگون همچون حفاظت یا حتی سودجویی، تخریب یا از بدنه جدا شده و مستقیم یا باواسطه وارد موزههای داخلی یا خارجی شد که این روند نیز همچنان ادامه دارد. بدین سبب مطالعه و شناخت بیشتر این کاشیها از جنبههای مختلف اهمیت دارد. یکی از جنبههایی که تاکنون کمتر درباره این کاشیها بدان پرداخته شده، نوشتههای مذهبی موجود در برخی از آنها است؛ نوشتههایی که حتی تا حدودی بازگوکنندهٔ بخشی از اعتقادات مذهبی مردمان آن روزگار است. از اینرو هدف اصلی پژوهش حاضر مطالعهٔ تحلیلی این کتیبهها است. با توجه به این پژوهش مشخص شد که بیشتر کتیبههای مذهبی این کاشی را برخی از آیات قرآنی تشکیل میدهد که عمدتاً درباره موضوعاتی مرتبط با ستایش و پرستش پروردگار یکتا، آفرینش و روز قیامت است.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_139748_6c2ee5e481a1f768534cc9ae9e262fb8.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Analysis of Theoretical Foundations and Narrated Evidences of Mirza Mahdi Isfahani's Theory on Bodily Resurrectionتحلیل مبانی نظری و شواهد نقلی نظریه میرزا مهدی اصفهانی در باب معاد جسمانی24726613900010.22034/jid.2021.159823.1708FAجعفرشانظریدانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.علیمستأجراندانشجوی دکتری حکمت متعالیه، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.Journal Article20180225Analysis and study of Mirza Mahdi Isfahani's intellectual foundations on the issue of bodily resurrection will pave the way for understanding his theory, considering the narrated evidences. Isfahani's abundant interest in the appearance of texts has led to a view similar to the theory of Islamic theologians. But the foundation of Isfahani thought is based on issues such as the creation of human beings in the world of pre-existence, determining the nature of human beings, entering the world and mixing natures and then leaving the world and establishing the resurrection based on the worldly body. Sometimes Isfahani considers the source of understanding of these matters as divine grace and mercy, and sometimes justice and fairness. Therefore, two issues are very important and fundamental in his intellectual system: 1. Special attention to texts without semantic interpretation; 2. Need to apply analysis and explanations on resurrection to verses and narrations. Isfahani methodologically has a pluralistic approach and sometimes a unitary approach to the issue of physical resurrection. In other words, he seeks to reconcile methodically his views with verses and narrations, and has advanced this basis to the point that he has attributed his transcripts to the lights of the Ahl al-Bayt (AS) (Household of the Prophet).<strong> </strong>تحلیل و بررسی بُنمایههای فکری میرزا مهدی اصفهانی در مسئلهٔ معاد جسمانی راهگشای شناخت نظریهٔ وی با توجه به پشتوانهٔ ادلهٔ نقلی خواهد بود. اهتمام وافر اصفهانی به ظواهر نصوص منجر به مطرحشدن دیدگاهی مشابه نظریه متکلمان اسلامی شده است. اما بنیان اندیشه اصفهانی بر مسائلی از قبیل خلقت انسانها در عالم ذر، تعیین نوع طینت انسانها، ورود به عالم دنیا و خلط طینتها و سپس خروج از عالم دنیا و حشر و نشر بر اساس بدن دنیایی استوار است. گاهی اصفهانی منشأ فهم این سِیر را فضل و امتنان الاهی میداند و گاه عدل و قسط. از این رهگذر دو مسئله در منظومه فکری اصفهانی بسیار مهم و اساسی است: 1. توجه خاص به نصوص، بدون تأویل دلالی؛ 2. ضرورت انطباق تحلیل و تبیینها در مسئلهٔ معاد بر آیات و روایات. اصفهانی از لحاظ روششناختی رویآوردی تکثّرگرا و بعضاً روشی وحدتگرا به مسئلهٔ معاد جسمانی دارد. به تعبیر دیگر، وی به دنبال این است که میان دیدگاههای خود و آیات و روایات به نحو روشمند جمع کند و این مبنا را تا آنجا پیش برده است که تقریراتش را به مشکات انوار اهل بیت b منتسب دانسته است.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_139000_ef1b212e9acd3a43003e86e7fb9d3628.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220The Nature of the Divine Speech: A Review and Critique of Fakhr al-Din Razi's Viewماهیت کلام الاهی: بررسی و نقد دیدگاه فخرالدین رازی26728514095810.22034/jid.2021.160108.1710FAسید رضافاطمیدانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.عین اللهخادمیاستاد گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران.Journal Article20181206The main question of this research is: What is Fakhr Razi's view on the nature of divine speech? To answer this question, Fakhr Razi's view on speech in general, including the speech of God and creatures, and the speech of God in particular was examined. To understand the nature of God's speech in particular, we have shown that there is no disagreement among Muslim thinkers about the verbal speech of God, but there is disagreement about the self-speech (Fakhr al-Din Razi's belief). Fakhr Razi is known to believe in the self-speech, but in various works he has proposed other views i.e. the speech meaning creation, the knowledge of God and the wonders of creation. He believes that verbal speech is temporal, but self-speech is pre-eternal. He is somewhat influenced by Ibn Sina about the divine speech. His view of the self-speech was criticized by thinkers after him. Unlike the Mutazilites, he believes that the Quran is uncreated and pre-eternal.پرسش اصلی این پژوهش آن است که دیدگاه فخر رازی درباره ماهیت کلام الاهی چیست. برای پاسخ به این پرسش، دیدگاه فخر رازی درباره کلام به صورت مطلق، اعم از خدا و مخلوق، و کلام خدا به صورت مخصوص بررسی شد. برای درک ماهیت کلام خدا به صورت مخصوص، نشان دادهایم که درباره کلام لفظی خدا میان متفکران مسلمان اختلافی نیست، اما درباره کلام نفسی (باور فخرالدین رازی) اختلاف نظر وجود دارد. دیدگاه مشهور این است که فخر رازی به کلام نفسی قائل است، اما در آثار مختلفش دیدگاههای دیگری غیر از کلام نفسی مطرح کرده است، از جمله کلام به معنای ایجاد، علم خدا و عجایب صُنع. وی معتقد است کلام لفظی، حادث، اما کلام نفسی قدیم است. او درباره کلام الاهی تا حدی تحت تأثیر ابنسینا است. نگرش او درباره کلام نفسی را متفکران پس از وی نقد کردند. برخلاف معتزله درباره قرآن معتقد است قرآن، غیرمخلوق و قدیم است.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_140958_cacaf0a2d1bfd401370978be8d5ff804.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220A Study of Fakhr Razi's Intellectual Foundations on the Quiddity of God and Its Critique from the Pointof View of Nasir al-Din Tusiبررسی مبانی فکری فخر رازی درباره ماهیت خداوند و نقد آن از نگاه نصیرالدین طوسی28730514268310.22034/jid.2021.153348.1681FAغلامعباسحسنونددانشجوی دکتری کلام، فلسفه دین و مسائل جدید کلامی، دانشکده حقوق، الاهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.محسنجوادیاستاد گروه فلسفه، دانشگاه قم، قم، ایران.علیاللهبداشتیاستاد گروه فلسفه، دانشگاه قم، قم، ایران.0000-0002-6918-6646Journal Article20181022Ibn Sina, according to the general rule of "everything that has a quiddity is an effect", denies that God has a quiddity. But Fakhr Razi believes that because "existence" is abstract homonymous, so as its application in man affects the quiddity, in relation to God, it affects His quiddity. Hence, God has an essence. According to Nasir al-Din al-Tusi, Fakhr al-Razi's view arises from the fallacy between the rules of essence and existence, the rules of the mind and the outside, and the transmission of the rule of concept to the instance. It is true that according to philosophers, existence refers to its instances in one sense, but it does not need that the correlates of existence have the same essence. This article explains and analyzes the issue from Fakhr Razi's point of view in two parts: A) Providing an argument to prove the quiddity of the necessary existent, B) Criticizing the theory that the necessary existent does not have quiddity, and expressing Nasir al-Din Tusi's critique of Razi's view along with analyzing and criticizing the reasons of both thinkers.<strong> </strong>ابنسینا، طبق قاعده کلیِ «کلّ ذی ماهیّة فهو معلول»، ماهیتداشتن خدا را رد میکند. اما فخر رازی معتقد است چون وجود مشترک معنوی است، بنابراین مانند کاربرد آن در انسان که به صورت عروض بر ماهیت است درباره خدا به صورت عروض بر ماهیت است. پس، خداوند دارای ماهیت است. به نظر نصیرالدین طوسی، دیدگاه فخر رازی ناشی از مغالطه میان احکام ماهیت با وجود، ذهن با خارج، سرایتدادن حکم مفهوم و مصداق است. این درست است که وجود از نظر حکما، به یک معنا بر مصادیق خود اطلاق میشود، اما مستلزم آن نیست که ملزومات وجود، حقیقتشان یکسان باشد. این نوشتار تبیین و تحلیل مسئله از دیدگاه فخر رازی در دو بخش است: الف. اقامه برهان در اثبات ماهیتداشتن واجب؛ ب. نقد نظریه ماهیت نداشتن واجبالوجود و نقد نصیرالدین طوسی بر دیدگاه رازی به همراه تحلیل و نقد دلایل هر دو اندیشمند.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_142683_f53ece6c6b720506f2508f326b252f9f.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Investigating the Institution of Repentance from the Perspective of Iranian Penal Code, Sharia, Documents and Verdicts of International Criminal Courtsبررسی نهاد توبه از منظر قوانین جزایی ایران، شرع، اسناد و آرای محاکم کیفری بینالمللی30732314581610.22034/jid.2021.222089.1989FAاعظمخوشصورت موفقاستادیار دانشکده زن و خانواده، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.بهارهبرومند امیندانشجوی دکتری مطالعات زنان، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.Journal Article20200302In Iranian criminal law, sharia and the documents of international criminal courts, the institution of repentance is one of the most desirable methods of return and remorse of criminals and rehabilitation of their personality, which leads to the elimination or reduction of punishment. This influential institution, which was approved in 2014 following the famous verdicts of Imami jurists in Articles 114 to 119, occurs, without the need for any special legal formalities, only through the serious and real will of the offender to leave sin. To enforce it, however, the legislature has enacted rules such as heartfelt repentance, non-delay, genuine remorse, and a serious determination to seek redress. But in the documents and verdicts of the international criminal courts, there is no reference to the institution of repentance, and only remorse is considered as one of the mitigating qualities, which is very similar to the institution of repentance in Iranian law. According to the penal code, the scope of repentance is in the majority of hadd offences, but in tazir offences, it can be applied as mitigation of punishment and rarely as the fall of punishment. This is provided in the formal rules. Hence, the courts have a clear position in the face of the institution of repentance.در حقوق کیفری ایران، شرع و اسناد محاکم کیفری بینالمللی، نهاد توبه به عنوان یکی از مطلوبترین روشهای بازگشت و ندامت مجرمان و بازپروری شخصیت آنان منجر به سقوط یا تخفیف میزان مجازات میشود. این نهاد تأثیرگذار که در سال 1392 به تبعیت از آرای مشهور فقهای امامیه در ماده 114 تا 119 به تصویب رسید، صرفاً با اراده جدی و واقعی مجرم بر ترک گناه و بدون نیاز به هیچگونه تشریفات خاص حقوقی اتفاق میافتد، اما قانونگذار برای اجراییشدنش قواعدی مانند ادبار قلبی از جرم، عدم تراخی، ندامت واقعی و عزم و اراده جدی برای جبران را وضع کرده است. اما در اسناد و آرای محاکم کیفری بینالمللی اشارهای به نهاد توبه نشده، فقط ندامت و پشیمانی یکی از کیفیات مخففه محسوب شده است که قرابت شکلی فراوانی با نهاد توبه در قوانین ایران دارد. گستره عملکرد توبه بر اساس قانون جزا در غالب جرایم حدی است، اما در تعزیرات به نحو تخفیفات مجازاتی و بهندرت در سقوط مجازات قابل اعمال است. این موضوع در قوانین شکلی پیشبینی شده است. از اینرو دادگاهها در مواجهه با نهاد توبه وضعیت روشنی دارند.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_145816_c52dd22ac7531b5c4f2e4142701edff7.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Drug Trafficking as One of the Examples of Money Laundering: Examining the Perspective of the Jurisprudence of Islamic Denominations and Lawقاچاق مواد مخدر به عنوان یکی از مصادیق پولشویی: بررسی دیدگاه فقه مذاهب اسلامی و حقوق32534513936610.22034/jid.2021.148774.1655FAطیبهزارعیاستادیار گروه معارف، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.علیمرتضویمهراستادیار گروه فقه و حقوق، دانشکده الاهیات، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.منوچهرداوردانشجوی کارشناسی ارشد حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.حسنحسینیاستادیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.Journal Article20180915Drug trade is a network linked to criminal organizations. Given that the proceeds must be purged in some way, the appropriate action in the face of money laundering is in fact the fight against other organized crime, of which this phenomenon is a prelude and part. According to jurists, the proceeds of drug trade are examples of money laundering. In this paper, we have studied, analyzed and criticized this issue in a comparative way based on library sources, and we have concluded that in money laundering, the proceeds obtained from buying and selling drugs is forbidden from a jurisprudential point of view, and that the religious teachings from the beginning, by considering the income from the forbidden acts as haram and condemning haram eating, have tried to fight against the usefulness of this crime.خرید و فروش مواد مخدر به صورت شبکهای است که با سازمانهای جنایی در ارتباط است. نظر به اینکه عواید حاصل باید به نحوی تطهیر شود، لذا اقدام مناسب در مواجهه با تطهیر پول، در واقع مبارزه با سایر جرایم سازمانیافتهای است که این پدیده مقدمه و جزئی از آنها محسوب میشود. بر اساس دیدگاه حقوقدانان، درآمد حاصل از خرید و فروش مواد مخدر از مصادیق پولشویی به شمار میآید. در این پژوهش به روش تطبیقی و با تأکید بر مطالعه کتابخانهای این مسئله را بررسی، تحلیل و نقد کردهایم و نتیجه گرفتهایم که در پولشویی درآمد حاصلشده از خرید و فروش مواد مخدر از منظر فقهی، حرام است و آموزههای دینی از ابتدا با حرامدانستن اموال حاصل از فعل حرام و نکوهش حرامخواری در صدد مبارزه با سودمندی این جرم برآمده است.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_139366_c2f90f02f3db889355bc15ba74f98611.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220The Originality of Peace with the People of Qibla in Imami Political Jurisprudenceاصالت صلح با اهل قبله در فقه سیاسی امامیه34737213919710.22034/jid.2021.239408.2060FAمهدیدرگاهیاستادیار گروه فقه و اصول، جامعة المصطفی العالمیة، قم، ایران.حامدشاهرفعتیدانشجوی دکتری شیعهشناسی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.0000-0003-1597-5946مقداددرگاهیدانشآموخته سطح چهار حوزه علمیه قم، قم، ایران.Journal Article20200714Judging between the originality of peace or war is one of the most thought-provoking issues in Islamic political thought. However, proving the originality of peace in political jurisprudence is more sensitive. Imami jurisprudence has usually dealt with the issues of war and peace against the infidels, and has not spoken comprehensively and independently about the People of Qibla (Muslims). The main question of the present study is: "In the face of various Islamic groups, including insurgents, rioters and opponents, is the originality of peace preferred or the originality of war or none? The most important fruit of the establishment of the principle of peace is to explain the ruling of suspicious cases in disputes between the People of Qibla. The hypothesis of this research is that by examining the opinions of the early and late Imami jurists, and considering the fixed jurisprudential principles in their view, the originality of peace with the people of Qibla can be accepted as a general principle in all disputes. The present article has explained the originality of peace by describing and analyzing the research findings based on Imami jurisprudential sources.قضاوت میان اصالت صلح یا اصالت جنگ یکی از موضوعات تأملبرانگیز در اندیشه سیاسی اسلام است. در این میان اثبات اصالت صلح در فقه سیاسی حساسیتهای بیشتری دارد. فقه امامیه معمولاً به مطرحکردن مباحث جنگ و صلح در مقابل کفار اهتمام داشته، و سخن جامع و مستقلی درباره اهل قبله مطرح نکرده است. محور اصلی مقاله پیش رو این پرسش است که در مواجهه با گروههای مختلف اسلامی، اعم از بغات، محاربان و مخالفان، اصالت صلح حاکم است یا اصالت جنگ یا هیچ کدام؟ مهمترین ثمره تأسیس این اصل تبیین حکم مصادیق مشکوک در منازعات با اهل قبله است. فرضیه تحقیق پیش رو این است که با بررسی دیدگاه فقهای امامیه از متقدمان و متأخران، و با در نظر گرفتن مبانی فقهی ثابت نزدشان، میتوان اصالت صلح با اهل قبله را به عنوان اصلی کلی در رجوع به آن برای مصادیق مشکوک در منازعات پذیرفت. نوشتار حاضر، با روش توصیف و تحلیل یافتههای تحقیقِ مبتنی بر منابع فقهی امامیه، اصالت صلح را تبیین کرده است.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_139197_e316593633ceb85baa3dc287275580e2.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220A Comparative Study of Arms Sales to the People of the Domain of Disbelief from the Point of View of Imami Shiites and Sunnisبررسی تطبیقی فروش اسلحه به مردم سرزمین کفر از نظر امامیه و اهل سنت37340213884610.22034/jid.2021.166228.1738FAنرگسآبسردیدانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران.عبدالجبارزرگوشنسبدانشیار فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران.0000-0002-5908-2173کریمکوخاییزادهاستادیار فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران.Journal Article20190107The use of weapons is one of the prominent factors of power for nations and governments that plays a significant role in their lives. The sale of weapons to the enemies leads to their military strengthening and endangers the security of the Islamic society. The narrations forbid the sale of weapons to the enemies, but sometimes the situation of the Islamic society is such that the sale of weapons to the enemies not only does not endanger the unity of the Islamic society, but will also benefit the Muslims. The jurists disagree about the ruling on selling weapons to the people of the domain of disbelief, and their views can be categorized into five theories: 1. It is absolutely forbidden 2. There is a distinction between the time of war and peace 3. The sale depends on the opinion of the ruler of the Islamic society, who decides based on the circumstances and requirements of the time and place and the interest of the Islamic society 4. The prohibition depends on the intention to strengthen the infidels and the enemies provided the sale strengthens the enemies 5. It is forbidden to sell weapons to infidels always and to dissident Muslims only during war. The authors of this article believe that the ruling on the mentioned issue depends on the opinion of the Islamic ruler, because it is one of the political and governmental issues on which he decides considering the requirements of time and place as well as the interest, expediency and situation of Islamic society. Using descriptive-analytical method, this research examines and critiques the reasons and documents of different views of Imami Shiites and Sunnis.کاربرد سلاح یکی از پدیدههای بارز قدرت ملتها و دولتها است که نقش بسزایی در زندگیشان دارد. فروش اسلحه به دشمنان منجر به تقویت نظامی آنها میشود و امنیت جامعه اسلامی را به خطر میاندازد. روایات، فروش اسلحه را به دشمنان حرام دانسته، ولی گاه اوضاع و احوال جامعه اسلامی به گونهای است که فروش اسلحه به دشمنان نهتنها کیان جامعه اسلامی را به خطر نمیاندازد، بلکه منافعی برای مسلمانان در پی خواهد داشت. فقها درباره حکم فروش اسلحه به مردم سرزمین کفر اختلاف نظر دارند که میتوان دیدگاههایشان را در پنج نظریه گنجاند: 1. مطلقاً حرام است؛ 2. تفصیل بین زمان جنگ و صلح؛ 3. منوطبودن حکم فروش به نظر حاکم جامعه اسلامی که بر اساس اوضاع و احوال و مقتضیات زمان و مکان و مصلحت جامعه اسلامی تصمیم میگیرد؛ 3. منوطبودن تحریم به قصد تقویت کفار و دشمنان در صورتی است که موجب تقویت دشمنان شود؛ 5. حرمت فروش به کفار مطلقاً و به مسلمانان مخالف فقط در زمان جنگ. مختار نویسندگان این نوشتار این است که حکمش به نظر حاکم اسلامی وابسته است، چون مسئله از جمله مسائل سیاسی و حکومتی است، و بدیهی است که بر اساس مقتضیات زمان و مکان و مصلحت و اوضاع و احوال جامعه اسلامی تصمیم میگیرد. این پژوهش با شیوه توصیفیتحلیلی دلایل و مستندات دیدگاههای مختلف امامیه و اهل سنت را بررسی و نقد میکند.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_138846_4327ea02dff3971a3a13e375cfcb9ad2.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Examining the Legitimacy of Proxy Prayers for the Dead from the Perspective of Jurisprudential Denominationsبررسی مشروعیت نماز نیابتی برای میت از دیدگاه مذاهب فقهی40342613856310.22034/jid.2021.152012.1668FAابوالفضلعلیشاهی قلعهجوقیدانشیار گروه الاهیات، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.فرزانهمجیدپوردانشآموخته کارشناسی ارشد الاهیات، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران.Journal Article20190107One of the rules of jurisprudence is to take a proxy for the acts of worship, such as the proxy prayer on behalf of the dead. According to the basic rule, the five denominations agree that it is not possible to represent other people in acts of worship, such as prayer, during their lifetime, and it is obligatory for one to do them himself. But after death, according to the Imami view, the dead benefit from the missed prayers performed by the hireling and the proxy. Therefore, the missed prayer of the dead can be performed on their behalf. According to the famous jurists of the Sunni denominations, representation in prayer is not correct even after death, and the dead do not benefit from the actions of others. Their proofs for this ruling are verses from the Holy Quran, the tradition of the Prophet (S) and the Companions, consensus, and the issue of the contradiction between representation in worship and self-cultivation. By examining the arguments and views of some jurists believing in the permission, as well as scrutinizing the evidence proving the permission of representation of the dead, the view of the correctness of representation of them is strengthened.یکی از احکام فقهی، نیابت در اعمال عبادی مانند نمازخواندن برای میت از طرف دیگر افراد است. بر اساس قاعده اولیه، مذاهب پنجگانه اتفاق نظر دارند که نیابت افراد دیگر در اعمال عبادی مانند نماز در زمان حیات شخص امکان ندارد و باید خود مکلف بخواند؛ ولی برای پس از وفات، بر پایه دیدگاه امامیه، میت با خواندن نمازهای قضا از سوی اجیر و نایب، منتفع میشود. پس نماز قضای میت را میتوان قضا کرد یا به نیابت از وی خواند. از نظر فقهای مشهور مذاهب اهل سنت، نیابت در نماز، پس از مرگ هم صحیح نیست و مرده از عمل دیگران بهرهمند نمیشود. دیگر ادلهٔ این مذاهب، آیاتی از کتاب، سنت پیامبر k و صحابی، اجماع، و بحث مغایرت نیابت در عبادت با پرورش نفس است. با بررسی ادله و دیدگاه برخی از فقیهان ایشان مبنی بر جواز و ادله اثباتکننده جواز نیابت از سوی میت، دیدگاه جواز نیابت از میت تقویت میشود.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_138563_c80223c55e6edd2c2e20343dc272a611.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220Absence of the Guardian in Covenant Marriage: An Evaluation of the Jurisprudential Views of Islamic Denominationsغیبت ولی در عقد نکاح: ارزیابی دیدگاههای فقهی مذاهب اسلامی42744313862510.22034/jid.2021.161848.1718FAمحمدرسولابوالمحمدی ملهدانشجوی دکتری فقه شافعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.محمدعادلضیاییدانشیار گروه فقه شافعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0002-2212-2629جلالجلالیزادهدانشیار گروه فقه شافعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.Journal Article20190107The sacred tradition of marriage from the beginning of human history has always been more or less influenced by environmental, social, and religious conditions. One of the most basic conditions of marriage, from the Islamic point of view, is the permission of the guardian of the girl. However, in case of absence of a close guardian and the transfer of guardianship to a distant guardian or the judge or the girl herself, jurists of Islamic denominations have different views. If the guardian's absence is interrupted i.e. it is impossible or difficult to reach him, three solutions have been proposed: transferring the guardianship to the distant guardian, transferring the guardianship to the judge, and leaving the guardianship to a mature and wise girl. If the absence is uninterrupted (access to the guardian is possible), the following four solutions have been suggested: transferring the guardianship to the distant guardian, transferring the guardianship to the judge, leaving the guardianship to the girl and not transferring the guardianship, and waiting for the close guardian to return. In case of interrupted absence of the guardian, it seems that the solution of transferring the guardianship to the distant guardian is more in line with narrative and rational arguments, and if the absence is uninterrupted, it is better to wait for the guardian to return and take charge of the marriage, especially since in the present age it is easy to return to such a situation with ease in traffic.<strong> </strong>سنت مقدس ازدواج از آغاز تاریخ بشر همواره کم و بیش از اوضاع و احوال محیطی، اجتماعی، دینی و مذهبی متأثر بوده است. یکی از شرایط اساسی ازدواج، از دیدگاه اسلام، اذن ولی دختر منکوحه قلمداد شده، اما در صورت غیبت ولی قریب منکوحه و انتقال ولایت به ولی بعید یا قاضی یا خود دختر، فقهای مذاهب اسلامی اختلاف نظر دارند. چنانچه غیبت ولی، منقطع باشد، یعنی دسترسی به ولی، ناممکن یا دشوار باشد سه راهحل مطرح شده است: انتقال ولایت به ولی بعید، انتقال ولایت به قاضی، و سپردن ولایت به عهدهٔ منکوحهای که بالغ و عاقل است. در صورتی که غیبت غیرمنقطع باشد (امکان دسترسی به ولی میسر باشد) چهار راهحل زیر مطرح شده است: انتقال ولایت به ولی بعید، انتقال ولایت به قاضی، سپردن ولایت به منکوحه و انتقالندادن ولایت، و انتظار برای بازگشت ولی قریب. در حالت غیبت منقطع ولی، به نظر میرسد راهحل انتقال به ولی بعید با ادلهٔ نقلی و عقلی هماهنگتر باشد و در صورتی که غیبت، از نوع غیرمنقطع باشد بهتر است منتظر بمانند تا ولی قریب برگردد و عهدهدار ازدواج شود، بهویژه آنکه در عصر حاضر با وجود سهولت در تردد امکان بازگشت در چنین وضعیتی بهآسانی میسر است.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_138625_bd19d96ae73aae6d2edd64ec9583f071.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهشنامه مذاهب اسلامی2423-404481620220220The Validity, Value and Application of the Narrative Reputation from the Perspective of Imami Shiites and Sunnisاعتبار و ارزش شهرت روایی از منظر امامیه و اهل سنت و کاربرد آن44546913872810.22034/jid.2021.174693.1792FAفریبافهامیدانشجوی دکتری مذاهب فقهی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران.محمدرسولآهنگراناستاد گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران.0000-0001-7223-6803عبدالصمدعلیآبادیاستادیار فقه و حقوق امامیه، دانشگاه مذاهب اسلامی، تهران، ایران.0000-0002-7322-4991Journal Article20190310"Narrative reputation" is one of the topics in the science of the principles of jurisprudence. Scholars in this field have sometimes defined "narrative reputation" as the multiplicity of narrators, and sometimes as the multiplicity of narrations. According to one definition, "narrative reputation" is a hadith that is narrated by many narrators, of course, in such a way that their number does not reach <em>tawator</em> (mass transmission), and thus it causes the reputation of the narration. The title "narrative reputation" was not found in Sunni sources, but the term "famous narration" is used instead, which has the same meaning as "narrative reputation". In order to know the status of "narrative reputation" and its application among Islamic denominations, we conducted a descriptive-analytical research using library sources, which reached the conclusion that according to the consensus of the jurists of different denominations, "narrative reputation" is one of the preferences in accounts conflict. From the point of view of most Sunni jurists, famous narrations provide reassurance and their applications in the preference between conflicting accounts, in the conflict between accounts and deductive analogy, as well as in abrogation and specification are mentioned with differences.«شهرت روایی» از جمله مباحث مطرح در علم اصول است. اصولیان گاه «شهرت روایی» را به معنای کثرت راوی، و گاه به معنای کثرت نقل تعریف کردهاند. بنا بر تعریفی، «شهرت روایی» یعنی حدیثی که راویان بسیاری آن را نقل کنند، به طوری که تعدادشان به حد تواتر نرسد و این سبب شهرت روایت میشود. در منابع اهل سنت عنوان «شهرت روایی» یافت نشد، اما اصطلاح «خبر مشهور» با همین کاربرد میشود که مترادف با «شهرت روایی» است. برای آگاهی از جایگاه شهرت روایی و کاربردش میان مذاهب اسلامی تحقیقی با روش کتابخانهای مبتنی بر توصیف و تحلیل انجام گرفت که مشخص شد به اتفاق فقهای مذاهب، شهرت روایی از مرجحات تعارض اخبار است. از منظر اکثر فقهای اهل سنت، خبر مشهور مفید علم طمأنینه است و کاربردش علاوه بر ترجیح در تعارض اخبار، در تعارض اخبار با قیاس، نسخ و تخصیص با اختلافاتی ذکر شده است.https://mazaheb.urd.ac.ir/article_138728_d7ce0dd58ea7c080bde75e01a15b7488.pdf